Wakarowie

 
 
Maria Wakarowa po aresztowaniu utrzymywała męża oraz dwoje dzieci dając korepetycje. Legalnej pracy nie mogła znaleźć, ponieważ władze carskie nie pozwalały na to. Wraz z Juliuszem Rydygierem z grupy „zarządowców” starała się z dość marnym skutkiem odbudować SDKPiL, co było pracą wręcz niemożliwą dla garstki ludzi przytłoczonych doskonale zorganizowanymi „rozłamowcami” mającymi w swych kadrach wielu inteligentów.
 
W 1914 roku wraz z wybuchem I wojny światowej Maria z dziećmi wyjechała do Moskwy, skąd wróciła tydzień przed wejściem do Warszawy wojsk niemieckich. 1 maja 1916 roku podczas manifestacji została ponownie aresztowana, tym razem przez niemieckiego adiunkta i w wyniku niewiarygodnego splotu okoliczności wypuszczona na wolność.
 
W tym też roku wstąpiła do Wolnej Wszechnicy na wydział Filozoficzno- Pedagogiczny. Po czterech latach studiów, w 1920 roku podczas warszawskiej paniki przed „bolszewicką zarazą” zajęła stanowisko przeciwne patriotom optującym za zamknięciem uczelni w wyniku czego podczas wiecu tłum z pełnią nienawiści w gardłach krzyczał „przecz z bolszewiczką i komunistką!”. Maria została zmuszona opuścić uczelnię i pożegnać się z doktoratem, do którego dzieliły ją zaledwie dwa egzaminy.
 
Pracowała w Zarządzie Nauczycielstwa Polskiego. W 1924 roku po awanturze z wizytatorem Czystowskim o podręcznik Stefanii Sempołowskiej ignorowany przez nauczycieli odeszła ze związku. W kolejnych latach pracowała w Komisariacie Rządu na miasto stołeczne Warszawę, a następnie w Ubezpieczalni Społecznej w wydziale statystycznym.
 
Po latach Włodzimierz Wakar został profesorem w Wolnej Wszechnicy, napisał wiele prac naukowych, był ekonomistą, wieloletnim profesorem w Szkole Głównej Handlowej w Warszawie, a także samorządowcem. Wraz z upływem lat jego poglądy polityczne znacznie odbiegły od reprezentowanych przez socjaldemokrację. Zmarł w 1933 roku w wieku 48 lat.
 
Nie wiadomo kiedy Maria wyszła ponownie za mąż za Antoniego Barykę, członka CKW PPS i ławnika magistratu warszawskiego. Wyprowadziła się do jego mieszkania wraz z dziećmi na ulice Miodową 23. W okresie międzywojennym byłą aktywną działaczką KPP.
 
W czasie okupacji Maria zamieszkała na drugim pietrze w mieszkaniu numer 5 kamienicy przy, ulicy Mławskiej 3 w okolicach ulic Sapieżyńskiej i Franciszkańskiej w Warszawie. Ulica ta wraz z zabudowaniami została doszczętnie zniszczona podczas Powstania Warszawskiego i nie została uwzględniona w planach odbudowy stolicy.  Jej syn Janusz był oficerem łączności Komendy Głównej Armii Krajowej.
 
Maria Wakarowa Baryczyna aktywnie działała podczas powstania, podczas którego zajmowała się gotowaniem posiłków dla 350 węgierskich Żydów uwolnionych z więzienia na Gesiówce. W 1944 roku trafiła do obozu koncentracyjnego w Mauthausen, później do Ravensbrueck. Jej mąż, Michał został w tym samym roku rozstrzelany. Oswobodzona wróciła do Warszawy w listopadzie 1945 roku przez Szwecję. Zmarła w 13 kwietnia 1947 roku i została pochowana na cmentarzu ewangelicko reformowanym.
Copyright ©2017 Zoltan Fordos All Rights Reserved.