Feliks Janowicz Dzierżyński

 
 
 
Wnuk Feliksa Dzierżyńskiego. Urodził się w 1937 roku w czasie tragicznych czystek stalinowskich,
Przy pomniku dziadka
11 lat po śmierci swego dziadka. W domu nie wiele mówiło się o jego dziadku, ojciec był bardzo zapracowany, był prawie gościem w domu. Atmosfera w mieszkaniu na Kremlu bardzo przypominała obecność słynnego antenata. Na ścianach wisiały obrazy i fotografie dziadka, gdzieniegdzie stały jego popiersia. Mimo to nie wiele się o nim mówiło, a młody Feliks Janowicz nie interesował się historią swojej rodziny.
 
Jego zainteresowania pochłaniały ptaki, godzinami potrafił je obserwować i dociekać, jak to możliwe, że jedne z nich łowią ryby, inne wydziobują robaki z drzewa, a wszystkie one latają. Co to za mechanizm w nich tkwi, że mogą się unosić, chodzić i pływać? Swoje życie poświęcił biologii.
        
Nie chodził do przedszkola, wiele czasu spędzał ze swoimi babciami. Ze swej młodości wspominał jedynie babcię- Zofię Dzierżyńską, która często opowiadała o swym mężu. Wnuk nie bardzo się tym interesował, wiedział tylko, że jego dziadek był bohaterem.  Z ojcem nie miał bliskiej relacji. Zmarł, kiedy miał 23 lata w wieku, kiedy jeszcze nie docieka się historii własnej rodziny. Babcia Zosia była niepocieszona, że wnuk nie interesował się polityką.
        
W 1959 ukończył studia na wydziale biologicznym Moskiewskiego Państwowego Uniwersytetu im. Michaiła Łomonosova katedrze zoologii kręgowców. Po ukończeniu asystentury zajął się tematem „Przekształcenia aparatu szczękowego i szyi ptaków brodzących w aspekcie filo i ontogenezy”.
 
W 1963 roku został asystentem wydziału. W 1968 roku opublikował monografię poświęconą biomechanicznej analizie aparatu szczękowego ptaków. W 1973 roku otrzymał tytuł docenta. Dwadzieścia lat później obronił pracę doktorską „Adaptacja aparatu szczękowego ptaków w porównaniu filogenetycznym [1]”.
Feliks Janowicz Dzierzyński z wnukiem
 
W 2004 roku otrzymał tytuł profesora, pracował w katedrze laboratorium morfologii ewolucyjnej Moskiewskiego Państwowego Uniwersytetu. Jest autorem wielu publikacji naukowych. Jego gabinet wyglądał, jakby czas zatrzymał się w latach pięćdziesiątych ubiegłego wieku. Był uwielbiany przez studentów, i jak sam twierdził, jedyne co ma wspólnego ze swoim dziadkiem to wielka sympatia do młodzieży.
        
O historii rodziny zdecydowanie więcej może powiedzieć jego żona, on sam nawet nie zna swoich krewnych żyjących w Moskwie od strony Jadwigi- siostry „Żelaznego Feliksa”. Być może jest to spowodowane tym, że przez swoje nazwisko i pochodzenie miał wiele trudności w życiu, był rozpoznawalny, skupiający uwagę na sobie.
 
Jak sam przyznawał w wywiadzie dla „Moskiewskiego Konsomolca w 1997 roku: „Nie wiem, może byłoby lepiej, gdybym nie nosił takiego nazwiska [2]”. Bardzo boleśnie przeżywał ataki na swego dziadka, często zupełnie bezpodstawne. Zwłaszcza po przemianach w Rosji, zaczęto wywlekać na światło dzienne wiele epizodów życia Feliksa Dzierżyńskiego, które co prawda nie są poparte żadnymi dokumentami, a opierają się jedynie na legendach, mitach i pomówieniach wrośniętych w świadomość społeczeństwa zacierając granicę między prawdą a kłamstwem. Są to przeważnie odniesienia do śmierci Wandy czy bezwstydne plotki o jego dostatnim życiu w czasie pełnienia najwyższych funkcji państwowych lub bezpodstawne oskarżenia o jego brutalności i okrucieństwie.
Feliks J. Dzierżyński
 
Bardzo zabolało go zlikwidowanie nagrobku swego dziadka pod murami Kremla, a także mierne i odrażające dowcipy opowiadane przez satyryka Nikolaja Svinaidze, jakoby wnuk Dzierżyńskiego pracujący na osiedlu, w którym mieszka jako dozorca parkingowy, biegał za nim oferując wódkę za udany występ. Pod publikacją ukazuje się zdjęcie profesora, ale jak zapewnia, nie ma z tym nic wspólnego, być może jest to wnuk lub prawnuk ze strony siostry Feliksa- Jadwigi, którego nie zna.
 
Ma dwoje dzieci- Kiryła będący Ichtiologiem oraz Olgę zajmująca się muzyką, a także dwoje wnuków- Wiaczesława (ur. 1996r.)- syna Olgi i Stanisława (ur. 1985r.)- syna Kiryła [3]. 11 maja 2015 roku zmarł przeżywszy 77 lat.


[1]           http://ru.wikipedia.org/wiki/дзержинский_феликс_янович, (odczyt z dn. 14.11.2013r.)
[2]           N.Zienkowicz, Elita. Najbliżsi krewni, Olma-Press Zwiezdnyi Mir, Moskwa 2005, s.113
[3]           E.Krementsova, http://www.eg.ru/daily/politics/9780/, (odczyt z dn. 13.11.2013r.)
Copyright ©2017 Zoltan Fordos All Rights Reserved.